yanılgı saatleri

Slow Friend

mehtabı tanırken yanıldım önce
sanırdım ki, herşey gördüğüm gibi
gündüz gördüğüm gibi, gece gördüğüm gibi
inerken siyah ufuklarıma
mehtap gördüğüm gibi

bilemedim bir çiçeğin
yaprağından kurşun sızacağını
namlusunda ölümler taşıyan bir silahın
yüreğime zambak çizeceğini
bilemedim

gördüm ki hayatımız hüsranı alkışlamak
toz pembe bulutlara tırmanırken her sabah
gri bekleyişlere tutunmaya başlamak
cesareti öldürmek, korkuyu bağışlamak
ey gizemli çehreler, ey yanılgı gülleri
gönlümün ötelerde kalan güzellikleri
büyüdükçe gökleri parçalayan bu hicran
ruhumu bedbinliğe sürükleyen bu kervan
bu vahşi çöl, bu kızgın kumları geleceğin
bu ufuksuz vuslatı gölgenin ve gerçeğin
kımıldayan ama hiç sökmeyen mutlu şafak
bu kan damlatan gülüş, bu yeşeren ağlamak
zamanı ölümlerle buluşturan bu saat
devleri mahkum eden bu anlamsız itaat
hergün yeni ve yorgun bir isyana başlamak
bu inkar, bu sellere bırakılan yaşamak

yürümekle yanıldım sana ey hummalı göl
heyecana gömülmek ve gülmekle yanıldım
ulu göründü elem burcunda sessizliğin
bilmeliydim ki, cellat değildir yar dediğin
ey sarışın kahkaha, yeşil bakışlı ölüm
aynaları sömüren binbir nakışlı ölüm
gir şimdi yüreğimin ebedi zindanına
çünkü cinnetle girdin yüreğimin kanına

bilemedim çeşmelerin
akarken gülleri soldurduğunu
geçmişle gelen bütün kıvılcımların
evime bereket doldurduğunu
bilemedim

ırmağı tanırken yanıldım önce
sanırdım ki, herşey bulduğum gibi
toprak bulduğum gibi, yaprak bulduğum gibi
güneşi ararken kıvrımlarında
ırmak bulduğum gibi

NURULLAH GENÇ