Tarih: 22 Aralık 2005, 10:22 Mesaj konusu: Takdirden ve Nasipten Ötesi Yokmuş..
Gencin birisi Kâbe'de hep, "Ey dogrularin yardimcisi olan Allahim, ey haramdan sakinanlarin yardimcisi olan Allahim, sana hamdü sena ederim" diye dua eder. Bu durum herkesin dikkatini çeker. Birisi, (Neden hep ayni duayi yapiyorsun, baska bir sey bilmiyor musun?) der. O da anlatir:
7-8 sene önce yine Kâbe'de iken içi altin dolu bir torba buldum. Tam 1000 altin vardi. Içimden bir ses (Bu altinlarla, sunlari sunlari yaparsin)diyordu. Hayir dedim kendi kendime, bu benim degil, baskasinin mali, kullanmam haram olur dedim. Bu sirada birisi, "söyle bir torba bulan var mi?" diye bagiriyordu. Çagirdim onu, nasil bir torbaydi, içinde ne vardi diye sordum. Torbayi tarif etti ve içinde 1000 altin vardi dedi. Al öyleyse torbani diyerek verdim. Adam torbayi açip içinden bana 30 altin verdi.
Pazara gittim. Temiz yüzlü genç bir esiri överek satiyorlardi. Gencin temizligi dikkatimi çekti. Yanlarina gittim, bu köle için ne istiyorsunuz dedim. 30 altin dediler. Adamdan aldigim 30 altini verip genci satin aldim.Bir iki yil geçti. Genç çok çaliskan, çok edepli idi. Onu aldigima çok memnun olmustum.
Bir gün onunla giderken karsidan iki üç kisi geliyordu. Genç bana dedi ki, "Efendim, ben Fas emirinin ogluyum. Bu gelenler babamin adamlari. Beni buldular. Senden beni satin almak isterler. Sen iyi bir insansin, onlara 30 bin altindan asagiya satma" dedi. O kisiler yanima geldi, bu esiri bize satar misin dediler. Satarim dedim. 60 altin verelim dediler. Olmaz dedim. Iyi ama sen bunu 30 altina almadin mi? Biz sana iki mislini veriyoruz dediler. Öyleyse gidin pazardan alin dedim.
Artira artira 20 bin altina kadar çiktilar. 30 binden asagi olmaz dedim. Çaresiz kabul ettiler. Altinlari verip, genci alip gittiler. Ben o 30 bin altinla isyerleri açtim, ticaret yaptim, daha çok zengin oldum.
Bir gün bana arkadaslar, "çok zengin bir ailenin iyi bir kizi var. Babasi yeni vefat etti. Onunla seni evlendirelim" dediler. Ben de "olur" dedim. Nikah kiyildi. Deve yükleri çeyizini getirdiler. Çeyiz arasinda bir torba dikkatimi çekti. Kiza, "bu nedir" dedim. Içinde 970 altin var, babam Kâbe'de bunu kaybetmis, bulan gence 30 unu vermis. Kalanini da bana hediye etti, çeyizine koyarsin dedi".
Demekki buldugum altinlar benim rizkim imis, vermese idim haram yoldan gelecekti, simdi helal yoldan yine bana geldi.
Bana yardim edip haramlardan koruyan, nice nimetler ihsan eden yüce Rabbime hamd ederim.
Aci da olsa, dogrulari söyleyiniz. ( hadis-i serif )
Kayıt: 05 Kasım 2005
Mesajlar: 39
Nerden: Seher Vakti yollardan
Tarih: 24 Aralık 2005, 00:29 Mesaj konusu:
Sonsuz_Nur demiş ki:
Ellerin dert görmesin.Allah razı olsun paylaştığın için.
Not: Yaşamda enzor şey iman edip teslim olmak ve o imanı yaşamaya çalışmaktır.
Emin ol samimi olanlar için korku yoktur.Ahiret sonuçta kurtuluş yeridir.Korkuyoruz çünkü ibadetlerimizde ve Allah'a olan inancımızda samimiyet ve ihlas çok az.Korkuyoruz imanımız sağlammı değilmi bilmiyoruz yeterince,aslında buna kara vercek olanda biziz,çünkü ne şekilde ölürsek öyle dirileceğiz.Gerçekten korkulmayacak gibi değil, ama bu korku bizi ümitsizliği yaşatmak yerine biraz daha gayretli olmaya sevketmesi gerekir.Sonuçta her şey bizim kalbimizde bitiyor.Kalp iyi ise diğer azalarda iyi olur.Kalp kötü ise diğerleride kötü olur.Zor bir zaman Allah yardımcımız olsun.Ama bu zamanın zorluğu atlatılmayacak tarzda değil şöyle geçmişe bakınca yinede yaşadığımız dönem daha özgür.
Her şey kalbimizde bitiyor. kalp inanırsa imana imanda Allah'a götürür
HZ. ALLAH CC. seçkin kullarında Bediüzzaman Said Nursi Hazretlerinin sözü aklıma geldi.
“Eskiden tehlikeler ( imana ) hariçten gelirdi; onun için mukavemet kolaydı. Şimdi tehlike ( imana ) içerden geliyor, kurt, gövdenin ( imanın ) içine girdi. Şimdi mukavemet güçleşti”
