Bir yeniden doğuş öyküsü: Kızılderililer

Alamut · Kayıt: 16 Eylül 2003 Mesajlar: 1694 Nerden: İstanbul

Yüzyıllar boyu yaşanan baskı ve ihmalin yıldıramadığı Kızılderililer, yeniden diriliş yolunda.

Savaştılar... Barış yaptılar... Kültürlerini geliştirdiler ve bir tarih yazdılar... Yüzyıllar boyu yaşanan baskı ve görmezden gelme politikalarının yıldıramadığı Amerikan Yerlileri, “beyaz adam”ın topraklarına gelmesi öncesinde sahip oldukları gücü geri istiyor.

Sayıları, kültürel bilinçleri ve ekonomik güçleri gittikçe artan Amerikan Yerlileri, kendi adlarına açılan yeni bir müzenin yanı sıra, ulusal sahnede de yerlerini alıyorlar.
Fotoğraf: Maggie Steber

Hudson Nehri boyunca, en az ABD topraklarındaki her yer kadar Kızılderili olan bir diğer kente, New York’a doğru ilerleyen bir trendeydim. 1626 yılında Hollandalıların satın aldığı -ya da çaldığı?- New York günümüzde 85.000’den fazla Kızılderiliye ev sahipliği yapıyor. Günümüz ABD’sinde Kızılderililerin yaklaşık % 85’i rezervasyonların dışında yaşıyor ve her büyük kentin kendi Kızılderili toplumları var. Bunun nedenlerinden biri de hükümet tarafından 1952’de başlatılan ve iş arayan binlerce Amerikan Yerlisini ülkenin dört bir yanına gönderen yeniden yerleştirme programı.

42 yaşındaki Brad Bonaparte da bu kent Kızılderililerinden (Mohawk) biri. Babası ve büyükbabası New York’un görkemli binalarının inşası için elde çekiç yerden metrelerce yüksekte çalışan Brad, hem bir sanatçı hem de bir demir ustası.

Gerek Brad gerekse geriye kalan binlerce Kızılderili açısından Yerli kimliği, çevrelerinde akıp giden ortalama Amerikan kültürü içinde boğulmamak için giderek önem kazanan bir güç kaynağı. Ancak bu, karışıklıklara da yol açabiliyor. Kendi deneyimlerime dayanarak söylüyorum: Kızılderililerin çoğu gibi benim de soyağacım karışık. Annem Mohawk kabilesinin Abenaki kolundan, babam Slovak. Ergenlik çağıma kadar Kızılderili olduğum konusu üzerinde düşünmemiştim bile. Hatta bu aşamadan sonra dahi annem, ailemde üç nesildir öz kimliğini kabul edip “ortaya çıkan” ilk birey olmamı, Abenaki dedemin benimle asla paylaşamadığı öyküleri duymak ve dilimi öğrenmek için akraba ve kabile yaşlılarını aramaya başlamamı uzun süre kabul edemedi.

Bir süre için annem bana, “Benim Kızılderili oğlum” diye hitap etti. Ta ki kızkardeşim Margaret, “Ama anne, o zaman sen ve ben ne oluyoruz?” diye sorana kadar...

MeD_CeziR · Kayıt: 02 Aralık 2004 Mesajlar: 53 Nerden: istanbul

Kızılderililer....
yok olan bi millet, şimdi tekrardan küllerinden doğmaları sevindirici..
amerikalıların yaptıklarına karşılk hala ayaktalar..
ve artık yavaş yavaşda devlet dairelerinde önemli yerlere gelebiliyorlar..
hatırlayan varsa geçtiğimiz yıllarda bi okul müdiresi hakkında çok tartışılmıştı....olabilirmi olamazmı diye..

ve kafamı kurcalıyan bi olay amerikanın ırağa demokrasi getirmesi..
barbar bi millet soykırımcı bi halk bunu nasıl başarıcak...
yıllar önce hedef kızılderililerdi şimdi ise ıraklılar..
acaba sıra kimde

ChristmasTime

Dünyadan kopuk, kendi hallerinde yaşarlarken; ufukta soluk benizlilerin gemileri göründü. Gelen gemilerin ölüm getirdiğinden habersiz, dostça karşılama törenleri hazırladılar. Karaya ayak basan beyaz adamlar, onları topraklarında kovdu. Savaştılar. Hemde korkusuzca. Topraklarının, onur demek, haysiyet demek olduunu çok ii biliolardı çünkü. Ama beyaz adamın yalnız gelmediğini, arkadan yüzbinlerce beyaz adamın geldiğini anladıkları an, belkide en acı andı.
Önce kızılderililer, sonra zenciler. Sonra başkaları. Şu anda ise Irak. Med_Cezir'in dediği gibi. Kendi ülkesinde olmayan bi demokrasiyi nereye götürebilirlerki. Daha mantıklı bi bahane olabilirdi.

MeD_CeziR · Kayıt: 02 Aralık 2004 Mesajlar: 53 Nerden: istanbul

Açıkça petrol rezervleri için saldırıyoruz diyemezlerdiki ?

ChristmasTime

En azından Saddamı devircez, Irakta terörist avlicaz diebilirlerdi :) Bu arada konuyu dağıttık gibi ;)

MeD_CeziR · Kayıt: 02 Aralık 2004 Mesajlar: 53 Nerden: istanbul

Sanırım öle ben bi başlık açıcam orda devam edelim...