Sevmek buymuş demek ki
Sevmek vermekmiş en büyük parçanı
Özlemekmiş sevmek
Gece yastığa başını koyduğunda akan iki damla yaşmış…
Sevmek zormuş sevdiğim
Özlemek zormuş…
Sanki bedenine binlerce bıçağın saplanmasıymış…
Bir uzak kentte sensizliği yaşıyorum şimdi
Bazen iki cümle takılıyor boğazıma
Bazen sessiz çığlıklar kopuyor içimden
Üşüyorum sensiz, ellerimi ısıtan ellerin yok
İçimi eriten gözlerin yok
Bir ateş var sol yanımda
Bir de sana verdiğim söz dudaklarımda…
Koşup sana gelmek istiyorum gücüm yok
Özlüyorum demeye lüzum yok…
Gelsem yanına, kokunu içime çeksem
Ellerini alsam avuçlarımın arasına
Halim yok sevdiğim…halim yok…
Böyle mi yaşanırmış ayrılıklar
Böyle mi koyarmış hasret insana
Bir bilsen nasıl muhtacım sana
Bir bilsen bu can ölümüne hasret sana…
Bilirim sende sığamazsın kendine
Gece sessiz sessiz ağlarsın hissederim
Dayan bir tanem dayan…
Bir gün geleceğim
Bu yürek yarısına kavuşacak
Bu beden yeniden hayat bulacak
Bir sarılacağım sana ölüm bile ayıramayacak…
(Resimin orjinal boyutunu görmek için üzerine tıklayın)
