| Önceki başlık :: Sonraki başlık |
| Yazar |
Mesaj |
ilmurat
Kayıt: 19 Eylül 2005
Mesajlar: 3122
|
| Tarih: 01 Mart 2006, 10:18 Mesaj konusu: Kendi cenaze namazını kılanlar |
|
Babamım dostlarındandı. Dimdik yürüdü. Hani Allah'tan başka kimsenin önünde eğilmemiş tipler vardır ya,
öyle biriydi. Ben çok küçüktüm, evimize misafir gelirdi. "Oğul" diye seslenirdi hep. Bağdaş kurmaz, diz çöker öyle
otururdu. Gaz lambası ışığında daha bir heybetli görünürdü gözüme. Hep bitip tükenmek bilmeyen harp hatıraları anlatırdı.
Çanakkale, Gazze, Kafkas cephelerini dolaşmış; Sakarya, Dumlupınar'da savaşmış. Ancak İzmir'in kurtuluşundan sonra
köyüne dönebilmişti. Anlattıklarında hep acı, kan, cefa vardı. Kolay mı kazanılmıştı bu vatan? Ölüm neydi ki?
Şerbet içmek kadar kolaydı. "Biz kendi cenaze namazımızı kendimiz kıldık Çanakkale'de !" derdi sık sık.
Olur muydu??
Kirte muharebeleri sırasında bölükler arka siperlerde hücum sıralarını beklemektedirler. Ön siperlerdekiler ileri fırlamış
boğuşuyorlar. Yüzbaşı hucum için emir bekliyor. Bütün asker süngü takmış siperden fırlamak için hazır. Sinirler gergin ! ...
Bütün dudaklar kıpır kıpır dualar okuyor, kelime-i şehadet getiriyor. Süre uzuyor. Yüzbaşı erlere sesleniyor...
"Yavrularım... Aslanlarım... Biraz sonra Cenab-ı Rabb'ül Alem'in huzuruna varacağız. Abdestsiz gitmeyelim... Haydi !
Tüfeklerimizin kabzalarına ellerimizi sürüp, hep beraber teyemmüm edelim..."
Teyemmüm edilir... Bekleme devam etmektedir. Biraz sonra Yüzbaşı;
" Çocuklarım... Sanıyorum biraz daha bekleyeceğiz... Önümüzde biraz daha zaman var. İleride arkadaşlarımız şehit oluyor.
Hem onlar için, hem de vakit varken, kendi cenaze namazımızı kendimiz kılalım..."
" Kabe Karşımızda... "
Arkadan Of'lu Ali çavuş bağırır. " ER KİŞİ NİYETİNE... "
O gün yapılan hücumda, kendi cenaze namazını kılan pek az kişi sağ kalabilmişti.
Onlar Allah'a verdiği sözü tuttular....
Alıntıdır... |
|
|
| Başa dön |
|
Nefertiti
Kayıt: 19 Aralık 2005
Mesajlar: 2299
Nerden: her an her yerden
|
| Tarih: 01 Mart 2006, 11:03 Mesaj konusu: |
|
Offf ya tüylerim diken diken oldu..Kendi ölümünü arka sırada beklemek nasıl bir duygudur?Hatta ve hatta ölmek ve şehit olabilmek için dua edip savaşa öyle çıkmak nasıl bir duygudur? bu duyguyu biz bilemeyiz tabii ki, bilmemizi de bekleyen yok..Ama bizden istenen sadece duyguyu bilemesek de bu insanların ve vatanımızın değerini bilmek..ama nerdeee? Değerini anlamak için illa savaşmak mı gerekir? sadece savaşan mı bilir vatanının değerini? Çok yazık oluyor hemde çok..ama anlayan kim? |
|
|
|
| Başa dön |
|
Affedilmeyen
Kayıt: 24 Ocak 2006
Mesajlar: 5880
Nerden: Kime Ne :)
|
| Tarih: 05 Mart 2006, 19:21 Mesaj konusu: |
|
Uyan Türk oğlu Türk uyan! 30 kupona alınmadı bu vatan! |
|
|
|
| Başa dön |
|
lifescan
Kayıt: 14 Şubat 2006
Mesajlar: 92
Nerden: susam sokagindayim...düslerin tam ortasinda....
|
| Tarih: 05 Mart 2006, 19:22 Mesaj konusu: |
|
aman allhim neydi ki o günler bunlar gibi yüzlerce hikaye degerimizi bilmiyoruz |
|
|
|
| Başa dön |
|
ilteris
Kayıt: 25 Temmuz 2006
Mesajlar: 1072
Nerden: nereyi istersen ora
|
| Tarih: 02 Ağustos 2006, 03:07 Mesaj konusu: |
|
evet gerçekten çok güzel birazdan ölümün geleceğini bilip de korkmamak cesurca atılmak her yiğidin harcı değil |
|
|
|
| Başa dön |
|
|
|
| |
